Eid el-Kabir, wat kon me nou overkomen?

9 oktober 2014|Posted in: Blog

Als je vlees eet, dan moet je niet weglopen op het moment dat er een dier geslacht wordt voor het avondeten. Het zou tenslotte hypocriet zijn om te zeggen dat je dat zielig vindt, maar je vervolgens wel lekker een hamburgertje zit weg te kauwen. In ieder geval: zo zie ik dat. Met die instelling ging ik dan ook afgelopen weekend naar vriendin Hasnae voor de viering van Eid el-Kabir. Daar was ik getuige van alle aspecten van het offerfeest. Voor iedereen die bang is dat ik nu in veel kleuren en geuren ga vertellen hoe er een schaap uit zijn leven werd geholpen, dat ga ik niet.

Ik geef toe: toen Hasnae mij vertelde dat ze me “alles” zou laten zien tijdens het offerfeest, stond ik niet echt te springen. Een dood dier had ik namelijk nog nooit gezien – tenzij je mijn twee goudvissen meetelt – en de verhalen over de rituele slacht waren ook niet bepaald om over naar huis te schrijven. Het leek alsof iedereen die dat deel van Eid el-Kabir al een keer had meegemaakt, dat liever niet nog een keer wilde ervaren. Ik werd openlijk deelgenoot gemaakt van de smoesjes om aan de slacht te ontkomen. Zo kon je op een strategisch moment naar de wc gaan – hopend dat er niet op jou gewacht zou worden. Of je kon jezelf in de keuken verschansen en daar alvast wat van de salades maken, onder het mom van: behulpzaam zijn. Hoewel iets in mij ook mijn vluchtreflex triggerde, wilde ik tegelijkertijd ook niet een unieke ervaring missen. Wanneer zou zich nou nog een keer zo’n kans voordoen?

Ik besloot dus om me mee te laten voeren in de traditie. Wat was nou het ergste wat me kon overkomen? Een kleine cultuurshock gepaard met wat overgeven? Of dat ik nooit meer vlees zou eten?

Stiekem heeft het me verbaasd dat ik niet toch op het laatste moment in de keuken ben gaan zitten. Dat ik zelfs de hele tijd – op één moment na – ben blijven kijken. En dat ik bovendien een klein beetje heb geholpen bij het schoonmaken van het schaap. Hoewel wellicht met iets minder enthousiasme dan de andere vrouwen. Het mag ontzettend raar klinken, maar ik vond bepaalde aspecten van “het offer” zelfs mooi om te zien. Bijvoorbeeld het moment waarop het broertje van Hasnae het schaap kalmeerde door hem een kus op zijn voorhoofd te geven. Maar ook – praktischer – dat werkelijk niets van het schaap werd weggegooid. Zelfs de maag werd ‘s avonds geserveerd.

Het was een ervaring die ik niet had willen missen, ongeacht het feit dat ik een infectie heb die ik waarschijnlijk heb opgelopen door mijn behulpzaamheid tijdens het schoonmaken van het schaap en dat  ik momenteel misselijk word als ik ruik dat de buren schapenvlees bereiden. Als je ooit de mogelijkheid hebt om het offerfeest van zo dichtbij mee te maken, dan zou ik die kans meteen grijpen. Dat klinkt misschien als een ietwat bizarre reistip – want reisgidsen gaan meestal over mooie plekken en leuke belevingen – maar Eid el-Kabir is te interessant om te missen.

Leave a Reply


You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

*