De medina is één grote kinderboerderij

4 oktober 2014|Posted in: Blog

Eid Mubarak allemaal! Bij jullie in Nederland is op dit moment het offerfeest in volle gang en vieren om die reden duizenden islamitische gezinnen feest. Hier moeten we nog even wachten. Pas morgen is het in Marokko ook zo ver. Het is het eerste offerfeest dat ik ooit ga meemaken. Natuurlijk kreeg ik in Nederland elk jaar ook wel iets van het offerfeest mee door de discussie rondom het ritueel slachten, maar het bleef altijd een beetje op een afstandje. Hier in Marokko is er echter geen ontkomen aan.

Elke dag lopen Lisanne en ik vanuit onze wijk dwars door de medina – het oude centrum van de stad – naar school. De medina is een doolhof van kleine winkeltjes en straatverkopertjes. Toen ik ruim een maand geleden in Marokko aankwam verkochten zij voornamelijk pennen, schriften en tassen. Het was duidelijk dat er een nieuw schooljaar voor de deur stond en er inkopen werden gedaan. De afgelopen weken hebben de schoolspullen langzaam plaatsgemaakt voor messen en benodigdheden voor de barbecue. In Nederland zou dat gek zijn – zo aan het einde van de zomer – maar hier is het heel normaal. Slim zelfs van de straatverkopers die daarmee perfect inspelen op de huidige behoefte. Eid el-Kabir (letterlijk: het grote feest) staat namelijk voor de deur. Dat betekent dat families door de hele stad tenminste één schaap zullen slachten. Om vervolgens te genieten van een stukje schapenvlees van de barbecue.

De afgelopen week zie ik daarom overal schapen en geitjes. In de laadbakken van auto’s, terwijl ze mijn wijk in worden gedragen of te koop aangeboden in de medina. Het is alsof de stad is veranderd in één grote kinderboerderij. Dat is dubbel. Vooral als ik kleine Marokkaanse meisjes en jongetjes zie kroelen met een schaap, terwijl hun ouders onderhandelen over de prijs. Het straatbeeld is dus drastisch veranderd de afgelopen tijd. Ook omdat langs verschillende wegen kleine hutjes van strobalen zijn gebouwd. Veelal worden ze bemand door jonge jongens. Wie niet beter weet zou denken dat het een hangplek is, maar in werkelijkheid is ook dit een handeltje. Wie namelijk al een schaap in huis heeft gehaald, moet het beestje in leven houden tot de grote dag. Al een aantal dagen hoor ik als ik door onze wijk loop op verschillende plaatsen schapen mekkeren. Ze staan – voor mij – onzichtbaar verstopt in de huizen. In de keuken, op het dakterras of gewoon in een ongebruikte kamer. Studiegenoot Mark werd door zijn gastgezin zelfs gewaarschuwd dat hij misschien een paar dagen niet kon douchen, omdat het schaap een plekje zou krijgen in de badkamer.

In de stad is het vandaag, één dag voor het offerfeest, een chaos. Mijn Marokkaanse vrienden hadden me daar al wel voor gewaarschuwd, maar natuurlijk moest en zou ik dat zelf ervaren. Ik zou op supermarkt-safari gaan, zei ik stoer. Een beetje van een afstandje kijken hoe andere vrouwen zich de benen uit het lijf rennen voor de laatste boodschappen. Het leek me wel prettig om een keer als buitenstaander getuige van een feestdag te zijn. Even geen stress zoals bij Kerst. Helemaal afzijdig kon ik me echter niet houden. Onbewust werd ook ik meegesleurd in de feestdagen-hectiek. Nog even snel een geschikt jurkje scoren, zoetigheden voor de familie bij wie ik het offerfeest vier kopen en wat mensen alvast “Eid mabruk” wensen.

Gek genoeg voel ik me een beetje zoals een kind dat uitkijkt naar Sinterklaas. Die twee feestdagen zijn voor veel mensen onverenigbaar, maar ik heb het dan ook alleen over de kriebels in mijn buik. Er staat iets te gebeuren en dat is al dagen voelbaar in de stad. Iedereen leeft naar iets toe en daar kan ik me niet aan onttrekken. Ik vind het spannend en super interessant. Over een uurtje ga ik daarom naar een vriendin om bij haar het offerfeest echt mee te maken. Ze vertelde enthousiast “I will show you everything”. Als ik daar over nadenk dan zijn de kriebels spontaan weg. Ik heb met biologie nog geen kikker ontleed, dus als ik dan denk aan dat schaap… In dat gevoel ben ik niet de enige. Ons huis is dit weekend een opvangplaats voor vegetariërs die hun gastgezinnen ontvluchten.

Nogmaals Eid Mubarak!

3 Comments

  1. Evelien
    4 oktober 2014

    Cool hoe je beschrijft wat je daar meemaakt en leert in tegenstelling tot sommigen die reizen en alleen de nutteloze dingen beschrijven 🙂 Ohja, wat betreft het snijwerk.:Lisanne is erg goed met muskusratten. Die zul je niet zoveel zien in jullie huis 😉 Ik zie jullie snel! Eef

  2. Annelies Waterlander
    4 oktober 2014

    Dankjewel Evelien. Wat leuk om te horen! Lisanne heeft inderdaad al trots verteld dat ze bijzonder goed is met ingevroren muskusratten. Ze heeft zelfs al een beetje rondgevraagd of ze misschien kan helpen bij eventueel snijwerk morgen. Ze viert het in een ander gezin dan ik, dus we zullen haar achteraf op haar woord moeten geloven 😉 Tot over twee weekjes!

  3. Fabulicious Home Life
    12 oktober 2014

    Wat een leuk artikel! Je beschrijft de sfeer heel goed, voelt een beetje alsof ik er bij ben, bedankt!

Leave a Reply


You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

*