Brief uit het verleden

15 augustus 2014|Posted in: Blog

Als ik de planning die ik als tiener voor mijn leven maakte had gevolgd, dan was ik nu hartstikke druk met het “maken van een carrière”. Althans, daar had ik de jaren rond mijn 25ste voor ingericht. Ik vond dat ik zo’n vijf jaar mocht proeven aan mijn ambities en dat het dan wel tijd was voor kinderen. Die strakke planning van mijn toekomst heb ik gelukkig losgelaten, want ik had toen niet kunnen indenken wat er tussendoor op mijn pad zou komen. Ik zeg regelmatig “als je me vorig jaar had gevraagd wat ik nu deed, dan had ik echt niet verwacht dat ik….”.

Op 5 juli van vorig jaar – een zonnige vrijdag waarop ik mijn groene vintage jurk aanhad omdat ik na werk een date had – schreef ik een brief van vier alinea’s aan mijzelf. In nog geen vijfhonderd woorden beschreef ik waar ik dacht een jaar later te zijn. Mijn baas bewaarde die brief en stuurde hem nu, vlak voor mijn reis naar Marokko, op. Het moment waarop ik het lijmlaagje van de enveloppe lospeuterde en het velletje dat ik destijds uit mijn Moleskine-schrift scheurde te voorschijn kwam, voelde magisch.

De met zorg uitgekozen woorden, leken me even terug te voeren naar toen. Dat moment waarop ik nog moest beginnen met mijn studie Islam & Arabisch en niets anders was dan zenuwachtig. Het deed me inzien dat het afgelopen jaar echt voorbij is gevlogen. Studeren voelde soms als een sneltrein waar ik me krampachtig aan vast probeerde te houden. Het ene moment wat steviger dan het andere. En hoewel ik zowel voorafgaand aan mijn nieuwe studie als tijdens het afgelopen collegejaar bang was dat de universiteit te hoog gegrepen was voor mij, kan ik nu met trots stellen dat ik één van de vijf studenten ben die het jaar wel gehaald heeft.

Toch was het niet die intellectuele angst die me raakte tijdens het lezen van mijn brief, maar het meisje van toen dat me via de brief wat moed insprak. “Volgend jaar rond deze tijd heb ik hopelijk net mijn laatste tentamens van het eerste jaar Islam & Arabisch afgerond. Ik hoop dat ik mijn propedeuse in één keer haal, maar ik betwijfel het. Ik heb geen idee hoe zwaar het universitaire leven mij zal vallen. Ik struikelde al over dat woord. Toch hoop ik dat ik mijn plek zal vinden op die opleiding. Dat het zal voelen als thuiskomen, zoals Irak dat deed. Dat het een warm bad voor me zal zijn. Eindelijk een plaats waar ik erbij hoor. Waar ik niet dat gekke buitenbeentje ben. Hoewel ik misschien altijd dat buitenbeentje zal blijven. Inmiddels waardeer ik dat ook wel in mijzelf.”

Een buitenbeentje werd ik niet. Ik vond mijn plek het afgelopen jaar. Meer dan dat had ik niet durven wensen. Zelfs niet in een brief die alleen aan mijzelf gericht was. 

2 Comments

  1. deniece
    25 augustus 2014

    Wat mooi! Ik ken je niet, maar je blog raakt me. Ik ga je volgen.

  2. Annelies Waterlander
    26 augustus 2014

    Beste Deniece,

    Wat ontzettend leuk om te horen! Ik vind het erg bijzonder dat mijn blogs jou (iemand die mij niet kent) ook raken. Dat is natuurlijk wat ik hoop te bereiken, maar wat altijd maar afwachten is. Ik heb ook even een kijkje genomen op jouw website. Je maakt prachtige foto’s!

    Groetjes,

    Annelies

Leave a Reply


You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

*