Stil. Veel te stil…

10 augustus 2014|Posted in: Blog

Bijna iedereen die mij kent weet dat het mijn droom is om een tijd als journalist in het Midden-Oosten te werken, maar de afgelopen tijd ben ik gaan twijfelen of ik wel geschikt ben. Nu er zo veel te schrijven is over wat er gebeurt in dat gebied, zit ik verlegen om woorden. Drie jaar geleden woonde ik in Noord-Irak. Ik bezocht de plaatsen waar nu het ondenkbare gebeurt. Mijn gedachten zijn daardoor constant bij de mensen die mijn pad kruisten. Het meisje dat mij op blote voeten een rondleiding door het dorp gaf, het jongetje dat ik mijn potloden cadeau deed en het gezin dat me uitnodigde voor een lunch. Waar zijn zij nu? Ik ben bang om hun gezichten weer te zien in één van de verschrikkelijke nieuwsfoto’s. Het verlamt me. Ik ben simpelweg niet in staat om ook maar één woord over mijn gevoel op Facebook te delen, me te mengen in de talloze gesprekken die gevoerd worden in mijn Timeline of iets anders te doen waaruit mijn journalistieke kwaliteiten blijken. Ik ben stil. Veel te stil…

2 Comments

  1. Selma
    16 januari 2015

    Beste Annelies,

    Het is alweer een paar maanden geleden dat je dit stuk geschreven hebt, maar wat een mooi stuk. Juist omdat je er zo eerlijk en echt over bent. Het lijkt me verschrikkelijk de angst te hebben een gezicht (in jouw geval zelfs gezichten) te kunnen geven aan eventuele slachtoffers van al dat verschrikkelijke vermoeiende politieke gedoe in de wereld. Ik heb bijna al je blogs gelezen (vooral omdat je nu in Marokko bent en ik dat volgend jaar ook hoop te zijn) en vond ze allemaal erg leuk en soms herkenbaar, maar van dit stuk werd ik zelf stil.. Hoop dat het met het meisje met de blote voeten en het jongetje aan wie je je potloden gaf goed gaat. Khair inshaAllah.

    Ga iig zo door met schrijven zou ik zeggen en ik verheug me op nieuwe blogs over je tijd in Marokko.

    Groetjes,

    Selma

  2. Annelies Waterlander
    20 januari 2015

    Beste Selma,

    Bedankt voor je mooie reactie. Het is inderdaad best moeilijk om gezichten te hebben bij het leed in Irak, maar tegelijkertijd is het goed om je bewust te zijn van al dat leed. Dat ik het nieuws niet kan negeren en dat ik me tegelijkertijd realiseer hoe goed ik het eigenlijk heb. Fijn dat mijn kwetsbaarheid – want zo voelde ik me tijdens het schrijven van deze blog – jou even stil heeft gekregen en je dus ook even heeft stil doen staan bij het leed achter het nieuws.

    Leuk dat jij volgend jaar ook naar Marokko gaat. Wat ga jij doen in Marokko?

    Groetjes,

    Annelies

Leave a Reply


You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

*