Reisblog #13 Jeugddroom aan diggelen

10 juli 2011|Posted in: Blog

Op de basisschool droomde ik er van om mijn arm te breken; het leek mij geweldig om een kleur gips te mogen uitkiezen en daarna al je vrienden erop te laten tekenen. Ik wilde net zoals mijn klasgenootjes mijn arm in een mitella, maar het gebeurde nooit. Nu, heel wat jaren later, heb ik ‘eindelijk’ mijn gips gekregen. Mijn linker onderbeen is volledig ingepakt. Mijn jeugdwens blijkt echter één grote desillusie. Een klomp beton aan je been is helemaal niet leuk. Daarbij heb ik geen kleurtje mogen uitzoeken, en tekenen op dit gips is nog onmogelijk ook.

Het gebeurde zo snel dat ik eerst niet doorhad wat er gebeurde. Opeens lag ik. Midden op de helling van een berg. Mijn backpack op mijn rug, mijn fototas in mijn ene hand en in de andere hand een tas met boodschappen. Als een pakezel liep ik de berg naar onze kampeerplek af. Totdat ik viel dan. Een uitgestoken hand en de tekst ‘kom, opstaan’. En toen die pijn. Plotseling voelde ik een stekende pijn in mijn enkel. Mijn handen grepen er naar. En toen zag ik het: ik was bovenop mijn dubbelgeklapte enkel gevallen.

Ik ben niet het type dat dan meteen naar de dokter rent. Rennen was na mijn val sowieso niet meer mogelijk. Maar toen mijn enkel na één dag twee keer zo dik was en ik mijn voet niet meer kon bewegen. Toen besloot ik dat het tijd was om een Irakese dokter op te zoeken.

Naar de dokter gaan kost mensen hier in Irak een hele dag, omdat je bij elke dokter urenlang moet wachten. Ik zag drie dokters voor mijn voet. Overal waren er meer mensen dan dat er stoelen waren. En wie staat er dan voor wie op? Wie is het ziekst? Wie heeft het meeste recht op een stoel? Met name de rij bij de man van het gips was indrukwekkend. Ik schrok van de tientallen mensen die binnen en buiten stonden te wachten. Elke minuut leek de rij langer te worden. Sommige mensen kermde van de pijn terwijl ze leunde op hun krukken, andere aten rustig popcorn.

Mij kostte het geen hele dag om drie dokters te zien. Drie uur om precies te zijn. Ik zat maar kort tussen de pijn en het verdriet van anderen. Mijn blonde haren, hebben mij wederom geholpen in dit land.

Foto: Jantine van Herwijnen

3 Comments

  1. Sander
    15 juli 2011

    Auw! Dat wist ik niet dat je ook nog eens met je been in het gips zit!

    Sterkte ermee en succes met de laatste weken in het mooie Irak!

    Groetjes vanuit het (intussen) warme Nederland

  2. Thierry
    25 januari 2012

    als je haar maar goed zit blondje….had je geen hoofddoek op 😉

  3. admin
    25 januari 2012

    Twee maanden lang heb ik met een hoofddoek in mijn tas rondgelopen, maar ik heb hem nooit nodig gehad.

Leave a Reply


You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

*